2010 is een heel raar jaar voor mij geweest. Ik heb afscheid genomen van bepaalde zekerheden in mijn leven, bijvoorbeeld door mijn opleiding af te ronden en mijn relatie te verbreken na een jaar samenwonen. Mijn leven leek in 2010 een beetje op pauze gezet, aangezien ik tot op heden nog steeds geen fulltime werk heb gevonden in mijn vakgebied. Anderzijds heeft alle ruimte die ik daardoor heb gekregen gemaakt dat ik heb geleerd om weer zelfstandig te zijn. Ik ben echt heel erg tot mezelf gekomen, voel me zelfverzekerder dan ooit en heb geleerd hoe ik beter naar mijn gevoel kan luisteren. Zo ben ik gestopt met roken en ben ik heel bewust gaan investeren in positieve mensen en activiteiten. Enerzijds heb ik in 2010 dus veel verloren, maar tegelijkertijd heeft het me heel veel opgeleverd. Ik ben meer mezelf dan ik ooit ben geweest en dat komt doordat ik een hoop lasten bewust van mijn schouders heb gegooid. Ik sluit het jaar dan ook tevreden af. In 2011 wil ik het geleerde weer in de praktijk gaan brengen. Een leuke baan, wellicht weer een nieuwe liefde en hopelijk een groter huisje. Het voelt als een nieuw begin!

Deze foto is genomen toen ik heel verdrietig begon aan de nieuwe fase in mijn leven. Het was zo’n superleuke dag met twee van mijn liefste vriendinnen, dat ik geen moment stil heb gestaan bij de voorgaande tegenslagen. De mooie muziek op het festival en de gezelligheid van die meiden, maakten de heftige regenval bijna tot een magische ervaring. Die dag drong tot mij door hoe belangrijk het is om je te omringen met positieve mensen en dat je nooit alleen met je voeten in de modder hoeft te staan.

,,Ik heb een theorie," zegt hij en zijn ogen fonkelen. ,,Vrouwen houden van mannen in uniform, omdat dat macht en status symboliseert. Mannen houden van vrouwen in uniform, omdat dat gedienstigheid betekent."

,,Gedienstigheid?"

,,Ja, want de enige vrouwen met een uniform zijn de 'verzorgsters'."

,,Zusters, stewardessen, serveersters…"

Hij knikt.
Ik laat zijn theorie op me inwerken en kan me er wel in vinden. Zij het dat ik wel een kanttekening heb.

,,Ik houd niet van mannen in uniform. Of mannen in pak."

,,Niet?", hij bekijkt me ongelovig. ,,Welke vrouw houdt er nou niet van een man in een mooi pak?"

,,Ik!", zeg ik overtuigd. ,,Als ik een man in pak zie denk ik: hè, getver, doe uit dat stomme ding, je bent zo leuk in je spijkerbroek!"

Hij schudt zijn hoofd, kijkt me onderzoekend aan en lacht.
Ik word er verlegen van. 

How to have -healthy- relationships: 

Pick someone a little less crazy than you are, hang in there – and get bored.

Problematisch zou ik mijn liefdesleven op het moment niet willen noemen.

Als kersverse single heb ik een soort aura om me heen waar mannen erg gevoelig voor lijken te zijn. Mijn dagen zijn gevuld met oogcontact, glimlachen, complimentjes en soms zelfs heuse versier-pogingen. De meest recente kwam van een anabool uit de sportschool. Eén met spierballen zo groot als mijn hoofd. Hij zou me zo tussen zijn duim en wijsvinger kunnen pakken en optillen. Maar goed, met zoveel extra geïnjecteerd testosteron in je lijf kan het haast niet anders dan dat je maar op één ding uit bent.

Eerlijk gezegd zag ik me er niet bepaald onder liggen. Opkijkend naar zijn massieve lichaam, waarbij het niet eens mogelijk is om je nagels in zijn rug te zetten, omdat je er door de spieren niet bij kunt, of het risico loopt hem lek te steken.

Ik heb dan ook vriendelijk bedankt
en flirt lekker verder met de volgende.

Al zou ik mijn huis opzeggen en onder een brug willen wonen, mijn katten verkopen op marktplaats, me tegoed doen aan giftige paddenstoelen, vechten met de buurman, trouwen in een negligé, tachtig pizza's laten bezorgen bij mijn rivale, snoepen uit een zak oude, Engelse drop, een nummer aanvragen op de radio van Tupac, op kleiduifschieten gaan, bejaardentehuizen stalken, de hele dag alleen maar pindakaas eten, dansen op de bar van de baja beachclub met alleen een boa om, knuffelen met naar zweet riekende zwervers, blijdorp op stelten zetten door dieren te beschieten met een katapult, me omringen met asielzoekers en ze het Nederlandse volkslied leren, kotsen in de gang en dat daar dagen laten liggen, mijn Iphone door het toilet trekken, een zestienjarige puber ontmaagden en daarna een acné-behandeling geven, tot diep in de nacht mijn administratie op orde brengen en weer door elkaar gooien, bewust in een hondendrol gaan staan, een varken houden als huisdier of al mijn babyfoto's verkopen op een rommelmarkt…

Het maakt niet uit.

Het is mijn leven en ik mag ermee doen wat ik wil. Ik hoef aan niemand verantwoording af te leggen, behalve aan mezelf.

En zelfs al zijn eerdergenoemde activiteiten hoogst eigenaardig te noemen, geeft het besef dat ze werkelijk tot mogelijkheden behoren mij een intens gevoel van vrijheid en geluk.

De gehele galerij lijkt het te doen: het verwijderen van kruisspinnen bij de voordeur. Ik liep zojuist alle huizen langs van mijn buren en werkelijk waar, nergens waren die monsters te bekennen. Ik snap dat niet hè, want zodra ik mijn voordeur bereik zitten ze daar met z'n allen. Dik, lelijk en ontiegelijk eng te wezen. Er zijn eigenlijk maar twee denkbare verklaringen:

1. De buren hebben een complot tegen mij, zien mij graag zo snel mogelijk uit de wijk vertrekken en beschouwen kruisspinnen als hun laatste mogelijkheid om dat doel te verwezenlijken (de andere plannen mislukten steeds).

2. De kruisspinnen spannen samen tegen mij, het zijn werkelijk waar gemene wezens die hun levenslust halen uit het beangstigen van jonge vrouwen met een spinnenfobie, zoals ik.

Wat denken jullie? Het moet wel één van de bovenstaande punten zijn. Natuurlijk is er altijd nog die derde mogelijkheid, namelijk:

3. Ik ben te lui om even de handelingen te verrichten waarmee de spinnen niet langer mijn voordeur blokkeren…

Maar eigenlijk geloof ik die niet zo.

… tegen de sportinstructeur, omdat ze – hoe onschuldig ze ook bedoeld zijn als ze eruit komen – zeer zeker dubbelzinnig opgevat zullen worden.

,,Jij werkt hier ook vaak! Straks denk ik nog dat je ook een sport-apparaat bent!"

Ongelooflijk, hoe krijg ik het voor elkaar?!

Voor mijn gevoel was het toch wel een overduidelijk signaal, dat ik voorafgaand aan onze dates steeds in een soort vlaag van paniek een smsje tikte om het af te zeggen. Ik verstuurde het dan wel niet en ging er toch naartoe, maar het knagende gevoel bleef aanhouden. Eigenlijk tot het moment dat ik hem dan zag, want er volgde dan een superleuke avond. Toch vond ik het belangrijk om onder de loep te nemen wat nu toch maakte dat ik me zo benauwd en bekneld voelde. Het hoort toch geen last te zijn, maar juist iets waar je energie van krijgt?

Eigenlijk was mijn conclusie wel duidelijk. Ik heb er gewoon nog helemaal geen zin in! Na een heftige anderhalf jaar pas sinds kort weer vrijgezel, bezig mijn hele leven weer lekker op de rails te zetten en dan alweer een kerel om energie in te steken? Nee, nee, nee. En het lukte me gek genoeg ook niet om er luchtig over te blijven. Ik heb het geprobeerd, onder het mom van "daten betekent nog niet dat je moet trouwen", maar ik bleef piekeren en me er tegen verzetten.

Dus gisteren heb ik hem dat maar kenbaar gemaakt. Natuurlijk vond hij het jammer, maar het voordeel is dat ik er vroeg mee ben gekomen en hij er dus nog wel luchtig naar keek. Toen ik de telefoon ophing, voelde ik me opgelucht. En dat zegt genoeg.

Nog geen kerels voor mij.
Een beetje flirten, prima. Maar ergens naartoe werken of iets opbouwen: dat doe ik liever eerst een tijd alleen. 

We worden allemaal twintig om de puberteit achter ons te laten. We worden volwassen, gaan keuzes maken die de rest van ons leven beïnvloeden en proberen daarbij ons gevoel te volgen, hoe moeilijk dat ook is.

Met die overtuiging in mijn achterhoofd, keek ik vandaag verbaasd naar de reactie van mijn oude buurjongen, ook in de twintig, die ik per sms feliciteerde met zijn verjaardag. Hij sloot namelijk af met:

"dikke lebber".

Ik probeerde me echt even te verplaatsen in wat hem nou bezield moest hebben om zo'n puberale term aan te halen. Ik probeerde het oprecht te koppelen aan "vriendelijkheid" en het niet te associeren met de walgelijke nieuwe televisiehit "Oh Oh Cherso". Maar het lukte me niet.

"dikke lebber"
Daar zijn gewoon geen woorden voor. 
Laat staan een excuus! 

Voordat je verder leest, is het belangrijk doordrongen te zijn van het feit dat mijn moeder bezig is met een hels dieet waarbij je alleen maar ranzige volkoren shit mag eten. Dat zij het volhoudt is bewonderenswaardig, echter: er zijn grenzen aan mijn tolerantie.

,,Don, zal ik vanavond dan gezellig bij jou komen eten?"
,,Nou, dat lijkt me hartstikke leuk. Dan moet ik nog wel even kijken wat we gaan eten, want…"
,,Welnee, je hoeft geen boodschappen te halen. Ik heb hier nog van die speciale pasta liggen en spinazie en…"

,,Ho even, mam."
,,… Wat?"
,,Het is prima dat je hier komt eten, maar dan moet je niet van mij verwachten dat ik ook aan die smakeloze, taaie rotzooi ga."
,,M-maar…"
,,Nee, niks maar. Als je hier komt eten, eet je maar wat de pot schaft. En dat zal iets LEKKERS zijn, verdomme."

,,M-maar."
,,Nee, niks maar."

,,Nou, oké hoor, sjeeezus."